Test do rozwiązania - powodzenia!

O kulturze w pracy – kilka uwag

    W języku polskim istnieje wiele określeń kogoś, kto nie umie się zachować w różnych sytuacjach, kto nie zna reguł obowiązujących w danym społeczeństwie, kto świadomie narusza zasady bo mu tak wygodnie, lub chce by było tak jak sobie wymyślił. Egoizm, nie liczenie się z innymi, arogancja, są doskonałą pożywką dla bycia nieokrzesanym, gburem, chamem, prostakiem lub jak mówi młodzież, „ burakiem”. Czytając książki, oglądając filmy, rozmawiając ze starszymi o dużym doświadczeniu życiowym, można nabyć umiejętności przydatnych w życiu, stać się osobą niestwarzającą konfliktów. Jeśli się rozumie sytuację, umie słuchać, przyjąć racje innych i nie jest się egoistą, to jest szansa, że kulturalnie i na zasadzie kompromisu rozwiąże się problem. Gorzej, jeśli ktoś zna tylko jeden sposób załatwiania konfliktów „ja mam zawsze rację, a jeśli się nie podoba, to zobaczymy kto silniejszy”. Czyli walka! Choćby słowna, taka „ oko za oko…” i konfrontacja na każdym polu. Kto na tym traci ? Wszyscy w pracy! Atmosfera między pracownikami się psuje, nikt niczego nie może być pewny, a w metodach dyskredytowania jeden drugiego się nie przebiera. Wytykanie najmniejszych błędów żeby ” przeciwnika” poniżyć i podkreślanie każdego swojego pozytywnego uczynku, aby dodać sobie prestiżu. Oto metody tej walki.
Na ogół zachowanie nastawione na konfrontacyjne rozwiązywanie istniejących problemów, rodzi irytację większości pracowników. Trudno się pracuje w poczuciu braku bezpieczeństwa zawodowego, koleżeńskiej wspólnoty, gdy więzy pracownicze nieformalne są nikłe a oficjalne niepewne. Niektórzy łatwiej się w takiej atmosferze odnajdą i wynika to z ich słabego faktycznie zainteresowania firmą a także specyficznych cech ich osobowości.

W rezultacie braku metod kompromisu i współpracy w rozwiązywaniu problemów zawodowych, pracownicy mają niższą efektywność pracy, są przemęczeni i mniej kreatywni. Dlatego we współczesnych organizacjach , tych wzorowanych na doświadczeniu rozwiniętych gospodarek rynkowych, tak duży nacisk kładzie się na współpracę i wypracowywanie konsensusu .

Mam nadzieję, że powyższe rozważania pomogą uczniom, którzy wkrótce rozpoczną pracę albo zetkną się z nią poprzez praktyki zawodowe.

Podróże małe i duże.

Współcześnie podróże są dość łatwe. Duża liczba samochodów w posiadaniu rodzin, skutkuje przemieszczaniem się nawet na duże odległości. Byle pieniądze na drogą benzynę się znalazły. Gorzej z pociągami, bo chociaż coraz czystsze, to z terminowością dojazdu jest zdecydowanie gorzej. Ostatnia moja podróż odbyła się z trzygodzinnym opóźnieniem, a że trzeba było się przesiadać na inny pociąg, to z przyjemnej podróży zrobił się ciąg kłopotliwych zdarzeń. A to wnieść , przenieść ( nie wszędzie są jeszcze czynne windy) a to wstawić do schowka. A jak to zrobić, gdy zbyt dużo waży i rozmiar walizki pokaźny.
I tu przydatni są mężczyźni, którym tata i mama nie szczędzili uwag na temat tego co wypada i co powinno się w życiu czynić, by świat był lepszy. Tacy mężczyźni potrafią z najgorszego dnia na dworcu PKP uczynić dające się przeżyć godziny, gdy jeszcze kawa dobra, kiosk z prasą niedaleko i miła obsługa w kawiarni. 

Wsparta pomocą męską w zakresie przemieszczania bagażu oraz informacji o odjazdach pociągów, gdy już spokojnie zasiadłam przy kawie, przypomniałam sobie wcześniejszą podróż do Warszawy, tę z młodzieżą
z klasy 2eh, której wychowawcą jest pan profesor Jacek Pałubicki. Spędziłam z nimi kilka dni. Przemieszczaliśmy się wielokrotnie, najpierw z walizkami, pieszo do hotelu, potem po Stolicy, w muzeach, metrem, tramwajem a na końcu „ Polskim Busem”. Z przyjemnością obserwowałam jak młodzi panowie pomagali swoim koleżankom uporać się z walizkami. Jak do małej windy w hotelu zabierali „ pod sufit” walizki, aby przyspieszyć rozmieszczenie się w pokojach. Rano, znów mile zaskoczenie; padła propozycja żeby dla tych którzy nie zdążyli zrobić sobie kanapek na drogę, zrobić wspólne, z tego co zostało po śniadaniu. I tak się stało. To myślenie o innych, przyznaję , mocno mnie ujęło. 

Dlatego w tym miejscu chciałabym pozdrowić wszystkich z 2eh i zamieścić kilka fotografii ze wspólnego wyjazdu.

A wszystkim PANIOM starszym i młodszym życzę spotkania życzliwych, kulturalnych i uczynnych MĘŻCZYZN.

Magia Uśmiechu

MAGIA UŚMIECHU Zauważyłam ostatnio, że nie tylko ja się do ludzi uśmiecham. Byłam tym pozytywnie zaskoczona bo rzecz się działa w poczekalni ośrodka rehabilitacji a pani wychodząca z zabiegu nie przyszła tam przecież żeby poprawić sobie urodę ale z pewnością CIERPIAŁA! Jak nie dosłownie w danym dniu, to zapewne na dolegliwości przewlekłe, które bólem mniejszym lub większym objawiają się stale. A jednak wysłała do mnie UŚMIECH! Poczułam się wtedy zauważona, wyróżniona spośród innych czekających cierpliwie na swoją kolej, było mi po prostu MIŁO. Taka bezinteresowna serdeczność , na którą przecież pozwolić może sobie każdy z nas, wyrażona uśmiechem , czyni świat bardziej przyjaznym. Umiejętność uśmiechania się w pracy, szkole, na ulicy, w sklepie, nawet do nieznajomych, to dar dawania radości sobie i innym. To także wspaniała możliwość okazywania wdzięczności i wyrażania sympatii. KORZYSTAJMY Z NIEJ CZĘSTO!